
September 1940: de Blitz begint. Maandenlang wordt Londen gebombardeerd. Elke nacht schuilen tienduizenden mensen in de Ondergrondse: ze slapen op de perrons, op stilstaande roltrappen, naast het spoor. Daar, diep onder de grond, leren vier jongeren elkaar kennen.
Quinn is vijftien. Ze is van huis weggelopen met een tas vol juwelen en ze wil de wereld veranderen. Jay is alles kwijt, dus regels kunnen hem gestolen worden. Sebastian is Quinns grote broer, maar ze noemt zijn naam niet. Voor zijn familie bestaat hij niet meer. Ella van veertien vertelt het verhaal. Ze is net een jaar ziek geweest en voelt zich onzichtbaar – maar dan komt de tunnel.
Querido 2021
Leeftijd: 12+
Prijs: € 16,99
ISBN: 9789045125084
Inspiratie
Hoe begin je aan een nieuw boek? Waar komt het allereerste idee vandaan? Vaak kan ik dat helemaal niet uitleggen, maar ik weet nog precies hoe De tunnel begon. Met een droom.
Ik droomde over jongeren die diep onder de grond zaten. Boven de grond was gevaar, ze schuilden voor iets, maar ik had geen idee voor wat. Diep onder de grond voerden ze gesprekken en leerden ze elkaar kennen op een manier die zonder dat gevaar van buitenaf onmogelijk zou zijn. Ze waren eerlijk, daar in het donker. Ze vergaten de rest van de wereld, ze vergaten wie ze waren in de ogen van de volwassenen om hen heen.
In mijn droom was ik bij die jonge mensen in het donker, en ondanks het gevaar voelde het fantastisch. En toen ik wakker werd, wist ik: hier wil ik over schrijven. Ik wil die mensen leren kennen.
Ik begon dus met één krachtig puzzelstuk, maar ik had geen idee hoe de rest van de puzzel eruit zou zien. Ik moest op zoek naar een situatie waarin dat ene puzzelstuk uit mijn droom precies zou passen. Tot mijn verbijstering vónd ik de rest van de puzzel – en het stukje uit mijn droom paste tot op de millimeter.
Dit werd de setting van mijn verhaal: Londen in september 1940, aan het begin van de Blitz. Acht maanden lang werd Engeland gebombardeerd. Londenaren schuilden in speciaal gebouwde schuilkelders, onder hun trap, in een zelf ingegraven schuilhuisje in de tuin – maar ze schuilden ook nog op een andere plek: in de Ondergrondse. Elke avond trokken tienduizenden mensen naar de ondergrondse perrons en gangen en roltrappen van de metro. Daar legden ze hun dekens neer en probeerden ze te slapen. Niet één nacht, niet een paar nachten, maar acht maanden lang.
Dit was de afschuwelijke tijd waarin mijn puzzelstukje precies paste: de Tweede Wereldoorlog in Londen. Ik dacht: mijn hemel. Daar moet ik zó ontzettend veel voor gaan uitzoeken! Maar omdat het beeld uit mijn droom nog steeds zo sterk was, en omdat het puzzelstukje zó goed paste, kon ik er niet omheen. Dus ik ging aan het werk.
Ik heb heel veel gelezen – hieronder vind je een rijtje boeken waar ik het meeste aan had. Ik heb ongelooflijk veel gegoogeld. En net voordat het niet meer kon (alleen wist ik dat natuurlijk nog niet) ben ik in december 2019 naar Londen gegaan om extra onderzoek te doen. Ik had heel veel aan twee musea: het London Transport Museum en het Imperial War Museum. En verder heb ik vooral heel veel rondgelopen rondom Liverpool Street Station én heb ik natuurlijk met de Ondergrondse gereisd. En terwijl ik stond te wachten op de trein stelde ik het me steeds voor: dat ik daar op het perron zou gaan liggen. Zomaar op mijn deken, tussen honderden onbekenden…
Deze boeken waren heel nuttig (want ja, bijna alles wat je in De Tunnel over de oorlog en het schuilen in De Ondergrondse leest, was écht zo):
The Blitz, The British Under Attack, Juliet Gardiner
Living through the Blitz, Tom Harrison
The Blitz, Stewart Ross
Blitz Hospital, True Stories of Nursing in Wartime London, Penny Starns
Blitz Families, The Children Who Stayed Behind, Penny Starns
London Underground at War, Nick Cooper
Children of the Blitz, Robert Westall

Op de roltrap in de Ondergrondse, Londen december 2019.