White Ravens Festival in München

De Internationale Jugendbibliothek in Schloss Blutenburg, München is de grootste bibliotheek voor kinder- en jeugdboeken ter wereld. Elke twee jaar organiseert de bibliotheek het White Ravens Festival für Internationale Kinder- und Jugendliteratur. In juli 2016 mocht ik samen met dertien andere auteurs uit onder andere Estland, Amerika, Denemarken, Saoedi-Arabië, Portugal en Groot-Brittannië naar het prachtige kasteel Blutenburg komen om een week lang scholen en bibliotheken in heel Beieren te bezoeken.
Het was een heel bijzondere week: op het openingsfeest en de slotavond aten we met al die schrijvers uit verschillende landen en vertelden we elkaar verhalen over schoolbezoeken en uitgevers en favoriete boeken. En op mijn twee vrije middagen slenterde ik heerlijk door München en lag ik aan de rivier de Isar, waar alle Münchenaren met mooi weer gaan picknicken.
Ik had van tevoren keihard op mijn Duits geoefend, zodat ik mijn lezingen in het Duits kon houden. Andrea Kluitmann, die mijn boeken Meine wunderbar seltsame Woche mit Tess en Gips, oder wie ich an einem einzigen Tag die Welt reparierte vertaalde, begeleidde me en gaf me tussendoor steeds stiekem Duitse les; het is sie fragt mich, maar sie erzählt mir en je zegt niet langwéílig, maar lángweilig.
Het was fantastisch om te merken dat mijn Duits steeds beter werd – en als ik een naamval niet wist, dan vonden de kinderen in de zaal het geweldig om me te verbeteren. Ze vonden het ook spannend om naar Nederlandse fragmenten te luisteren en te proberen zoveel mogelijk woorden te verstaan, en toen een meisje op het idee kwam om te vragen hoe je haar naam in het Nederlands uitspreekt, wilden natuurlijk álle kinderen weten hoe hun naam in het Nederlands klinkt.
Aan het begin van elke lezing verzon ik samen met de kinderen een gebaar dat ze zouden maken als ze niet begrepen wat ik zei.
Mijn laatste lezing was trouwens de speciaalste: ik sprak voor een groep dove kinderen, dus naast me op het podium stond een gebarentolk. Vertaalde ik eerst in mijn hoofd het Nederlands naar het Duits, en dan vertaalde zij het Duits naar gebaren. Toen ze aan de kinderen in gebaren vertelde dat mijn zusje vroeger altijd speelde dat ze een paard was, kon iedereen in de zaal – ook de mensen die geen gebarentaal kenden – dat uitstekend ‘verstaan’!
Een toneelstukje uit 'Kükensommer' (Evi, Nick en ik) - de bruiloft van Jozien en Hugo: Jozien nog op krukken, Evi in een groene jurk (geen roze!), verlegen Flore die kippengraan strooit en Nick in z'n nette pak.